“Ruzie komt in de beste families voor”, is een oud gezegde, maar daarom niet minder waar. Uit onderzoek van Netwerk notarissen blijkt zelfs dat het aantal familieruzies de afgelopen jaren sterk is toegenomen. Voorts blijkt uit het onderzoek dat de meeste ruzies gaan over geld of erfenissen. Wat nu als u in een dergelijke situatie tot de conclusie komt geen erfgenaam te willen zijn en dus dat u een eventuele erfenis wenst te verwerpen. Hoe regelt u dat?
Door Barry Bogaarts
De keuzes
In de situatie dat u erfgenaam blijkt te zijn, heeft u drie keuzes:
de nalatenschap zuiver aanvaarden;
de nalatenschap beneficiair aanvaarden;
de nalatenschap verwerpen.
Verwerpen
Wanneer u er voor kiest de nalatenschap te verwerpen, betekent dit dat u afstand doet van alle aanspraken op de nalatenschap. U wordt dus als het ware geacht nooit erfgenaam te zijn geweest. Verwerping vindt plaats door middel van het opmaken en ondertekenen van een zogeheten ‘akte van verwerping’ bij de griffie van de rechtbank.
Het gevolg van verwerping kan zijn dat uw kinderen automatisch – de wet spreek van plaatsvervulling – erfgenamen worden. Het maakt daarbij niet uit of die kinderen meerder- of minderjarig zijn. Is ook deze situatie niet wenselijk dan zullen ook uw kinderen de nalatenschap dienen te verwerpen. Een bijzonderheid daarbij is dat voor de verwerping door een minderjarige de toestemming van de kantonrechter vereist is.
Voorts zij gewezen op het gevaar van het verliezen van de bevoegdheid van verwerping. Wanneer u namelijk door enige gedraging geacht zou kunnen worden om de nalatenschap zuiver te hebben aanvaard – een dergelijke conclusie ligt al snel op de loer met alle gevolgen (in privé aansprakelijk voor de schulden!) van dien – , verliest u de bevoegdheid tot verwerping.
U ziet de wijze waarop u een nalatenschap aanvaardt en uw handelwijze in het geval u als erfgenaam heeft te gelden, kan grote gevolgen hebben. Ik adviseer u dan ook in voorkomend geval tijdig juridisch te laten adviseren en contact op te nemen met ons Legal Team.